Een huilende baby is geen probleem

Koediediekoediekoedie, kiekeboe. Ik krijg het niet over mijn lippen. Met een dochter in mijn armen ben ik vooral zeer verbaasd. Ik kijk naar haar en zie het wonder van het leven. Volgens kraamvisite is het slim om te praten of te zingen voor de baby. Ik kan vooral met verwondering naar dochter Lucy kijken, maar kiekekeboe krijg ik op een of andere manier maar moeilijk over mijn lippen. Mijn stilte wordt niet altijd begrepen. Men weet wat goed is voor de kleine dreumes.

Een baby is voor veel mensen een hogere vorm van inlegkunde. Vooral als de baby huilt. Dan denkt iedereen te weten wat er met haar aan de hand zou zijn: ze is hongerig (dat is 9/10 keer ook zo). Ze heeft buikkrampjes. Ze is chagrijnig. Ze moet vast poepen. Ze heeft niet goed geslapen. Ze schrikt van de muziek. Ze heeft het koud. Ze vindt haar kleertjes niet mooi. Papa houdt er niet goed vast (volgens de laatste richtlijnen van de Viva, Libelle, Margriet of welk indoctrinerend blad vrouwen ook lezen). Papa zou moeten praten. Papa zou moeten zingen. Papa zou op z’n kop moeten gaan staan. De baby lacht: dus ze heeft humor. Mijn moeder zegt nog enigszins feitelijk: ze is net als papa veel om haar heen aan het kijken. Ondertussen ben ik nog geen mens tegen gekomen die niet precies weet wat er in een baby omgaat.

Ik weet het niet
Laatst dacht ik trouwens zelf ook te weten wat er omging in babyland: dat ze buikkrampjes had, maar dit oordeel verdween, als een volle luier in de prullenbak, toen ik haar drie seconden later in totale vrede aan de borst zag liggen van mijn vriendin. Ze had dus dorst. Of misschien wel honger. Of misschien wilde ze wel de liefde van haar moeder voelen. Of, wat ook kan: ze had wel buikkrampjes en de borst was een fijne afleiding.  Je begrijpt: eigenlijk weet ik het nog steeds niet.

Huilen is communiceren
Als laatste zou ik willen opmerken dat een huilende baby geen probleem is. Huilen is een manier van communiceren. Praten moet zich nog ontwikkelen. Natuurlijk doe je als papa je best om te achterhalen waarom ze huilt. Je gunt haar ook momenten van lachen en stilte.

Papa’s checklist:

  • Is het tijd om te eten?
  • Zou ze het te warm/koud kunnen hebben?
  • Als het huilen ontroostbaar is, check haar temperatuur.
  • Last van buikkrampjes?
  • Vraag aan je vriendin wat er aan de hand zou kunnen zijn. Vrouwen voelen vaak intuïtief aan wat er aan de hand is met hun baby.
  • De luier moet verschoont worden?
  • Hebben we gisteren Mexicaanse pepers gegeten en is dit via de borstvoeding in haar knorrende maag terecht gekomen?
  • Google even wat er aan de hand zou kunnen zijn.
  • Ga af op het advies van een willekeurig goedbedoeld advies van een verre oom.

 

Nb. Week 3 en 4 zal ik ook nog beschrijven. Maar het hebben van een baby is als de avonturen in StarWars. Je hebt geen benul van tijd en eigenlijk maakt het geen ene moer uit wanneer wat lijkt te gebeuren. Het zijn allemaal even mooi episodes. Lucy, i am your father. Houd PapaKoen.nl in de gaten…

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *