“Als ik ooit in een coma raak, leg haar dan op mijn buik”

‘Je leven begint, waar je comfortzone eindigt.’ Het is een mooie spreuk, maar ik vroeg mij af of dit ook geldt voor de eerste keer dat mijn dochter de wijde wereld ingaat. Ja, mijn comfortzone werd in ieder geval abrupt onderbroken: we gingen op weg naar mijn ouders om vijf mei te vieren.

Beveiliger van een politicus
Tijdens het bevrijdingsfestival had iemand het briljante idee om met de kinderwagen tussen de meute te gaan sjouwen. Ik voelde mij ineens een beveiliger van een politicus met een grote mond. Op elke hoek zag ik een dronken gast die de kinderwagen weleens als prullenbak zou kunnen zien. Even later realiseerde ik mij dat het vooral mijn gedachten waren die dit spookbeeld voortbrachten. In de ogenschijnlijke realiteit maken de meeste mensen plaats, stappen opzij, lachen vriendelijk en herkennen de uitdagingen van jonge ouders.

Ooit in een coma
Mijn vader, Opa Jos, is nu 64 jaar op deze planeet. Hij lijkt het soms wat lastig te vinden dat zijn lichaam ouder wordt. Hij zegt, terwijl mijn dochter in zijn armen ligt, met een glimlach: “Als ik ooit in een coma raak, leg haar dan zo op mijn buik: dan ben ik meteen wakker.”

Geen straf
Als er een luier verschoont moet worden roept mijn vriendin: “Koen, wil jij de luier verschonen?”
“Ja, hoor.” Ik maak drie stappen: “Mam, wil jij de luier verschonen?” “Oh ja, dat vind ik geen straf.” Papa Koen: “Ik vindt het ook geen straf, maar mam, ik weet dat jij het leuk vindt om te doen.” Als mijn dochter huilt weet Opa Jos haar binnen enkele minuten rustig te krijgen. Hij loopt een rondje, wiegt wat met zijn heupen en die kleine wordt rustig. Drie kinderen geeft ervaring. Ik voel mij nog weleens een zoekende papa met deze eerste. Mijn mantra: “Je bent lief, je bent lief, je bent lief,” helpt niet per se. Mijn vader ligt nu op de bank met baby Lucy op zijn buik, terwijl op de televisie een band ronkende jazz speelt. “Dit moet ongeveer de hemel zijn: mooie muziek en de baby op je buik.”

Niet te warm
Ik zie in welke liefde ik als Koentje ben opgegroeid. Ik wist dat al door wie mijn ouders zijn en voor alles wat zij voor mij deden, maar de herinneringen als baby zijn vervaagd. Nu zie ik mijn ouders met mijn piepjonge dochter bezig. Ze zitten om haar heen alsof zij zelf net papa en mama zijn geworden. Van een afstand hoor ik mijn vader, Opa Jos, tegen mijn moeder, Oma Riny, zeggen: “Is dat truitje niet te warm?”

Kippenvel
Missen jullie haar ook doordeweeks, vraag ik aan mijn vader: “Ja, je vraagt je af: hoe ziet ze er ook alweer uit? Als je aan haar denkt word je blij. Je krijgt een glimlach op je gezicht.” Denk dan maar veel aan haar, hoor ik mijzelf zeggen. Even later loop ik samen met mijn vader naar de Albert Heijn om zonnebloemolie te kopen voor de taco’s, (een van de vele zegeningen van een Mexicaanse vriendin.) Mijn vader zegt: “Je denkt alles in je leven gezien te hebben, en dan is daar ineens die kleine friemel.” Papa Koen krijgt kippenvel. Hoe een baby het leven nieuw leven geeft.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *