Koen

Lucy en de kat

Op weg naar huis na de boodschappen is het altijd hopen dat we geen kat tegenkomen. Mijn dochter is dan met geen mogelijkheid naar huis terug te krijgen. Zoals deze keer. Ik heb zeker een uur achter een kat én mijn dochter aangelopen. Met liefde als je ziet hoe blij ze is met het dier. Toen we eenmaal naar huis konden – de kat was verdwenen zo leek het –  gebeurde het volgende…

Check trouwens ook mijn instagram voor meer lieve foto’s en grappige filmpjes.

 

Papa Ronald – Meeloopstage

Papa Ronald sliep 14 maanden bijna NIET na de komst van zijn zoon! Ik ontmoet hem in de speeltuin, want hij zoekt nog een vaste oppas voor z’n zoontje Gustav. Hopelijk slaag ik erin hem te overtuigen dat ik de ideale kandidaat ben!

DEEL deze video met alle papa’s die ook slapeloze nachten hebben. ZIJ ZIJN NIET ALLEEN! Papa Ronald ging ze voor.

Slaap jij trouwens wel goed?? Heb je tips voor Papa Ronald?

“Als ze 3 jaar is krijgen we de geboortekaart?”

Ik heb nog steeds geen geboortekaartje verstuurd. Men schijnt dat in de jaren’80 bij mijn geboorte nog gedaan te hebben en men verwacht dit blijkbaar in 2015, ondanks de digitalisering, nog steeds. Het liefst gebracht door een postduif of een houten kar. Mijn dochter is nu twee maanden, twee weken en een paar dagen oud en houdt het nu dus al geruime tijd uit zonder een geboortekaart. Gevolg: de familie is in paniek. Mensen telefoneren en masse ongerust naar het ouderlijke huis: “is Koen ons vergeten?”

Nee, ik had het gewoon wat druk de afgelopen twee maanden, twee weken en paar dagen. Je zou het bijna vergeten, maar ik heb dus een dochter gekregen. En dat vergt heel wat tijd. Ik noem een woord: luiers. Nog een woord: slaaptekort. Ah, ik herken het gelukkig op tijd: de slachtofferrol. Ik zou mij er bijna achter verschuilen. Mijn dochter slaapt trouwens perfect. Minstens zes uur achter elkaar.  Nee, ik zie het geboortekaartje op een of andere manier als niet zo belangrijk. Nu merk ik dat de mensch dat toch erg leuk vindt om te krijgen. En ach, het is ook een kleine moeite (zou je denken.)

Dat beloof ik
Laat ik dit zeggen: het kaartje komt. Een keer. Iemand (ik noem geen namen, want dat ligt gevoelig) zei ietwat vinnig: “ik krijg dat kaartje zeker als ze drie jaar oud is.” Wellicht, maar inmiddels hebben we wat ontworpen. Zie het als een geboortekaartje. Je mag het ook zien als een kaartje om het prachtige leven van mijn dochter te vieren.

Mexicaanse vriendin
Toch is het trouwens wel interessant: het geboortekaartje. Waarom doen we dat? Mijn Mexicaanse vriendin kent dit hele gebruik niet vanuit haar cultuur. In onze westerse maatschappij is het bijna een vereiste. Althans als je je laat leiden door cultuur. Ooit bezocht de NetworkKing, een of andere netwerkgoeroe uit Amerika, mijn toenmalige werk voor een workshop. De man zat vol oneliners. Eentje die ik mij herinner: “Just remember one thing, i am the networkking!”  De man zal dit kirrend van plezier lezen. “Ha, got ya, my oneliner worked!” Deze gehaaide en professioneel vriendelijke man zei ook: “You have to understand, your birth announcement card was your first step in networking.” Het geboortjekaartje is een visitekaartje. Maar waarschijnlijk heeft het nog een andere functie: je laat ermee zien aan je familie en vrienden dat jij hun wil laten delen in jullie geluk. Maar dat doe ik sowieso wel en men mag ons altijd bezoeken. Via PapaKoen.nl deel ik sowieso met de hele wereld mijn geluk en mijn uitdagingen. Familie en vrienden: dat kaartje komt (ooit). And just remember one thing: patience is king!

Hollands feestje
Ik spot even met de wetten van een goed artikel. Ik ga iets vertellen wat helemaal niets te maken heeft met een geboortekaartje, maar trouwens wel alles met cultuur. Er was eens een student uit Amerika (hier gaat het niet over de eerder genoemde NetworkKing, want die zou het volgende nooit zijn overkomen:) die tijdens zijn studiereis voor het eerst naar een Nederlandse verjaardag ging. Meegenomen door een goede vriend stelde hij zich voor aan een andere gast die de deur toevallig opendeed. En deze man zei met een halve bitterbal in zijn mond: “jij ook gefeliciteerd he!” Even verder op bij de borreltafel was men aan het klaverjassen en iedereen gaf wat vluchtig een hand: “gefeliciteerd”  “ja gefeliciteerd he!”,  “gefeliciteerd.” Uiteindelijk bij de jarige job zei de beleefde student: “My name is John, nice to meet you and congratulations with your birthday. Can you help me with this question:  in Holland everybody has the same name. Why?” De jarige job snapte de Amerikaan niet: “Sorry?” De verbouwereerde Amerikaan:  “They all have this extremely difficult name: Ge-felli-sji-tjeerd.”

We zijn blij met de geboorte van onze prachtige zoon

                    GefellisjiTjeerd van den Bakker

Mama is nog wel een beetje moe, dus belt u even wanneer u onze lieve GefellisjiTjeerd een bezoekje wil brengen. U kunt ons feliciteren met de 59 centimeter grote tienponder, en onze zoon, Gefellisjitjeerd (roepnaam Tjeerd) op werkdagen tussen 19:00 en 19:08 en op zondagen tussen 22:00 en 05:00 uur ’s nachts. Mocht u op donderdag kunnen, dan zouden wij dit bijzonder waarderen. Gefellisjitjeerd viert dan namelijk samen met papa zijn derde verjaardag.

Opa Rijkman over het effect van kinderen

Oud ABN-Amro topman Rijkman Groenink sprak met FDpersoonlijk onder meer over hoe het is om papa én opa te zijn. Zijn antwoord op de vraag: “Wat ontroert u?”
“Kinderen. Mijn eigen kleinkinderen van zes en vier vind ik enig, ontwapenend, maar ook andere kleine kinderen treffen me vaak door de onbevangenheid waarmee ze in de wereld staan. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het verlies van die onbevangenheid. Volwassenen zijn vanzelfsprekend meer op hun hoede, zeker in een zakelijke omgeving. Ik ook. Je raakt je kwetsbaarheid waarschijnlijk niet kwijt, maar er komt wel een grote muur voor te staan.”

Bevertjes en puppies
Vandaag sprak ik terloops met twee vrouwen over het afgelopen weekend. Dat schijnen collega’s wel vaker op een maandag te doen. Een dame was met ‘bevertjes’ op pad geweest. Dat zijn padvinders (zo schijn je ze niet te mogen noemen) van vijf jaar oud in bedachte uniformpjes. Zij leren knopen leggen en van een vlag en wimpel te houden met de scoutingclub. Een andere vrouw speelde een potje hockey tijdens een familieweekend met  ‘puppies’ en dat zijn geen jonge honden. Het zijn kinderen van zes die met een hockeystick mogen zwaaien. ‘Bevertjes’ van vijf en ‘puppies’ van zes doen, wat hun ouders met plezier deden. Zij hebben zelden in teamverband andere sporten als curling, kogelstoten, rugby of darts uitgeprobeerd. Het wordt kids aangeleerd om hetzelfde te gaan doen als papa en mama. Een religie, een levenshouding, een politieke partij, een type school, een landje, een Europese Unie, wel of geen studentenvereniging én een sociale klasse liggen in het verschiet. Rijkman (zijn naam is een familietraditie) kan er na hockey als puppy, het gymnasium, de universiteit en de ABN AMRO over meepraten. Opgroeien gaat dan als volgt: “Je raakt je kwetsbaarheid waarschijnlijk niet kwijt, maar er komt wel een grote muur voor te staan.”

Bij Ajax
Het is tijd dat muren worden doorbroken. Ik begin met mijn muur: ik ben de perfecte papa. Muur afgebroken: ik vind het leuk, maar soms ook lastig om papa te zijn. Omdat ik niet altijd weet wat mijn dochter met haar (lieve) gebrabbel wil zeggen. Dan doe ik maar wat. Vaak is dat het beste. Vaak is dat perfect. Dan zeg ik tegen mijn twee maanden ouden dochter “WAT? Wil je pot-jan-drie-dubbeltjes op hockey? Wil je god...fried-bomans naar de scouting? Ah nee, je luier zit vol. Ik wist het.

En als ik je verschoont heb gaan we…koediekoediekoe…voetballen.
Ja, want Papa Koen wil dat je bij Ajax gaat voetballen hé?

Surfende baby duikt in de golven

Laatst wilden we met de familie (papa, een oom, twee nichtjes, mama en de baby?) naar het zwembad. Mijn dochter is nu vijf weken oud en we vroegen ons af of zij ook mee kon. Er bestaan babyzwemlessen, dus het zou moeten kunnen. Toch ging dit om een recreatiebad vol chloor, spelende kids en verdwaalde bejaarden. Sorry, mensen op leeftijd die hun conditie bij willen houden. Uiteindelijk besloten we dat dochter met mama thuis zou blijven. Ik ging zonder baby met de nichtjes en de oom zwemmen. Het was gezellig, maar toch dat ik: shit, ze had hier gewoon kunnen zwemmen. Zeker toen ik deze video zag van een papa die zijn zoontje van een paar maanden oud laat surfen! Een sterke reminder om je niet door angst te laten leiden. Life starts, where your comfortzone ends. Gooi jij je dreumes al in het spreekwoordelijke diepe?

Een huilende baby is geen probleem

Koediediekoediekoedie, kiekeboe. Ik krijg het niet over mijn lippen. Met een dochter in mijn armen ben ik vooral zeer verbaasd. Ik kijk naar haar en zie het wonder van het leven. Volgens kraamvisite is het slim om te praten of te zingen voor de baby. Ik kan vooral met verwondering naar dochter Lucy kijken, maar kiekekeboe krijg ik op een of andere manier maar moeilijk over mijn lippen. Mijn stilte wordt niet altijd begrepen. Men weet wat goed is voor de kleine dreumes.

Een baby is voor veel mensen een hogere vorm van inlegkunde. Vooral als de baby huilt. Dan denkt iedereen te weten wat er met haar aan de hand zou zijn: ze is hongerig (dat is 9/10 keer ook zo). Ze heeft buikkrampjes. Ze is chagrijnig. Ze moet vast poepen. Ze heeft niet goed geslapen. Ze schrikt van de muziek. Ze heeft het koud. Ze vindt haar kleertjes niet mooi. Papa houdt er niet goed vast (volgens de laatste richtlijnen van de Viva, Libelle, Margriet of welk indoctrinerend blad vrouwen ook lezen). Papa zou moeten praten. Papa zou moeten zingen. Papa zou op z’n kop moeten gaan staan. De baby lacht: dus ze heeft humor. Mijn moeder zegt nog enigszins feitelijk: ze is net als papa veel om haar heen aan het kijken. Ondertussen ben ik nog geen mens tegen gekomen die niet precies weet wat er in een baby omgaat.

Ik weet het niet
Laatst dacht ik trouwens zelf ook te weten wat er omging in babyland: dat ze buikkrampjes had, maar dit oordeel verdween, als een volle luier in de prullenbak, toen ik haar drie seconden later in totale vrede aan de borst zag liggen van mijn vriendin. Ze had dus dorst. Of misschien wel honger. Of misschien wilde ze wel de liefde van haar moeder voelen. Of, wat ook kan: ze had wel buikkrampjes en de borst was een fijne afleiding.  Je begrijpt: eigenlijk weet ik het nog steeds niet.

Huilen is communiceren
Als laatste zou ik willen opmerken dat een huilende baby geen probleem is. Huilen is een manier van communiceren. Praten moet zich nog ontwikkelen. Natuurlijk doe je als papa je best om te achterhalen waarom ze huilt. Je gunt haar ook momenten van lachen en stilte.

Papa’s checklist:

  • Is het tijd om te eten?
  • Zou ze het te warm/koud kunnen hebben?
  • Als het huilen ontroostbaar is, check haar temperatuur.
  • Last van buikkrampjes?
  • Vraag aan je vriendin wat er aan de hand zou kunnen zijn. Vrouwen voelen vaak intuïtief aan wat er aan de hand is met hun baby.
  • De luier moet verschoont worden?
  • Hebben we gisteren Mexicaanse pepers gegeten en is dit via de borstvoeding in haar knorrende maag terecht gekomen?
  • Google even wat er aan de hand zou kunnen zijn.
  • Ga af op het advies van een willekeurig goedbedoeld advies van een verre oom.

 

Nb. Week 3 en 4 zal ik ook nog beschrijven. Maar het hebben van een baby is als de avonturen in StarWars. Je hebt geen benul van tijd en eigenlijk maakt het geen ene moer uit wanneer wat lijkt te gebeuren. Het zijn allemaal even mooi episodes. Lucy, i am your father. Houd PapaKoen.nl in de gaten…