Maandelijks archief: juni 2015

Opa Rijkman over het effect van kinderen

Oud ABN-Amro topman Rijkman Groenink sprak met FDpersoonlijk onder meer over hoe het is om papa én opa te zijn. Zijn antwoord op de vraag: “Wat ontroert u?”
“Kinderen. Mijn eigen kleinkinderen van zes en vier vind ik enig, ontwapenend, maar ook andere kleine kinderen treffen me vaak door de onbevangenheid waarmee ze in de wereld staan. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het verlies van die onbevangenheid. Volwassenen zijn vanzelfsprekend meer op hun hoede, zeker in een zakelijke omgeving. Ik ook. Je raakt je kwetsbaarheid waarschijnlijk niet kwijt, maar er komt wel een grote muur voor te staan.”

Bevertjes en puppies
Vandaag sprak ik terloops met twee vrouwen over het afgelopen weekend. Dat schijnen collega’s wel vaker op een maandag te doen. Een dame was met ‘bevertjes’ op pad geweest. Dat zijn padvinders (zo schijn je ze niet te mogen noemen) van vijf jaar oud in bedachte uniformpjes. Zij leren knopen leggen en van een vlag en wimpel te houden met de scoutingclub. Een andere vrouw speelde een potje hockey tijdens een familieweekend met  ‘puppies’ en dat zijn geen jonge honden. Het zijn kinderen van zes die met een hockeystick mogen zwaaien. ‘Bevertjes’ van vijf en ‘puppies’ van zes doen, wat hun ouders met plezier deden. Zij hebben zelden in teamverband andere sporten als curling, kogelstoten, rugby of darts uitgeprobeerd. Het wordt kids aangeleerd om hetzelfde te gaan doen als papa en mama. Een religie, een levenshouding, een politieke partij, een type school, een landje, een Europese Unie, wel of geen studentenvereniging én een sociale klasse liggen in het verschiet. Rijkman (zijn naam is een familietraditie) kan er na hockey als puppy, het gymnasium, de universiteit en de ABN AMRO over meepraten. Opgroeien gaat dan als volgt: “Je raakt je kwetsbaarheid waarschijnlijk niet kwijt, maar er komt wel een grote muur voor te staan.”

Bij Ajax
Het is tijd dat muren worden doorbroken. Ik begin met mijn muur: ik ben de perfecte papa. Muur afgebroken: ik vind het leuk, maar soms ook lastig om papa te zijn. Omdat ik niet altijd weet wat mijn dochter met haar (lieve) gebrabbel wil zeggen. Dan doe ik maar wat. Vaak is dat het beste. Vaak is dat perfect. Dan zeg ik tegen mijn twee maanden ouden dochter “WAT? Wil je pot-jan-drie-dubbeltjes op hockey? Wil je god...fried-bomans naar de scouting? Ah nee, je luier zit vol. Ik wist het.

En als ik je verschoont heb gaan we…koediekoediekoe…voetballen.
Ja, want Papa Koen wil dat je bij Ajax gaat voetballen hé?