Maandelijks archief: mei 2015

Surfende baby duikt in de golven

Laatst wilden we met de familie (papa, een oom, twee nichtjes, mama en de baby?) naar het zwembad. Mijn dochter is nu vijf weken oud en we vroegen ons af of zij ook mee kon. Er bestaan babyzwemlessen, dus het zou moeten kunnen. Toch ging dit om een recreatiebad vol chloor, spelende kids en verdwaalde bejaarden. Sorry, mensen op leeftijd die hun conditie bij willen houden. Uiteindelijk besloten we dat dochter met mama thuis zou blijven. Ik ging zonder baby met de nichtjes en de oom zwemmen. Het was gezellig, maar toch dat ik: shit, ze had hier gewoon kunnen zwemmen. Zeker toen ik deze video zag van een papa die zijn zoontje van een paar maanden oud laat surfen! Een sterke reminder om je niet door angst te laten leiden. Life starts, where your comfortzone ends. Gooi jij je dreumes al in het spreekwoordelijke diepe?

Een huilende baby is geen probleem

Koediediekoediekoedie, kiekeboe. Ik krijg het niet over mijn lippen. Met een dochter in mijn armen ben ik vooral zeer verbaasd. Ik kijk naar haar en zie het wonder van het leven. Volgens kraamvisite is het slim om te praten of te zingen voor de baby. Ik kan vooral met verwondering naar dochter Lucy kijken, maar kiekekeboe krijg ik op een of andere manier maar moeilijk over mijn lippen. Mijn stilte wordt niet altijd begrepen. Men weet wat goed is voor de kleine dreumes.

Een baby is voor veel mensen een hogere vorm van inlegkunde. Vooral als de baby huilt. Dan denkt iedereen te weten wat er met haar aan de hand zou zijn: ze is hongerig (dat is 9/10 keer ook zo). Ze heeft buikkrampjes. Ze is chagrijnig. Ze moet vast poepen. Ze heeft niet goed geslapen. Ze schrikt van de muziek. Ze heeft het koud. Ze vindt haar kleertjes niet mooi. Papa houdt er niet goed vast (volgens de laatste richtlijnen van de Viva, Libelle, Margriet of welk indoctrinerend blad vrouwen ook lezen). Papa zou moeten praten. Papa zou moeten zingen. Papa zou op z’n kop moeten gaan staan. De baby lacht: dus ze heeft humor. Mijn moeder zegt nog enigszins feitelijk: ze is net als papa veel om haar heen aan het kijken. Ondertussen ben ik nog geen mens tegen gekomen die niet precies weet wat er in een baby omgaat.

Ik weet het niet
Laatst dacht ik trouwens zelf ook te weten wat er omging in babyland: dat ze buikkrampjes had, maar dit oordeel verdween, als een volle luier in de prullenbak, toen ik haar drie seconden later in totale vrede aan de borst zag liggen van mijn vriendin. Ze had dus dorst. Of misschien wel honger. Of misschien wilde ze wel de liefde van haar moeder voelen. Of, wat ook kan: ze had wel buikkrampjes en de borst was een fijne afleiding.  Je begrijpt: eigenlijk weet ik het nog steeds niet.

Huilen is communiceren
Als laatste zou ik willen opmerken dat een huilende baby geen probleem is. Huilen is een manier van communiceren. Praten moet zich nog ontwikkelen. Natuurlijk doe je als papa je best om te achterhalen waarom ze huilt. Je gunt haar ook momenten van lachen en stilte.

Papa’s checklist:

  • Is het tijd om te eten?
  • Zou ze het te warm/koud kunnen hebben?
  • Als het huilen ontroostbaar is, check haar temperatuur.
  • Last van buikkrampjes?
  • Vraag aan je vriendin wat er aan de hand zou kunnen zijn. Vrouwen voelen vaak intuïtief aan wat er aan de hand is met hun baby.
  • De luier moet verschoont worden?
  • Hebben we gisteren Mexicaanse pepers gegeten en is dit via de borstvoeding in haar knorrende maag terecht gekomen?
  • Google even wat er aan de hand zou kunnen zijn.
  • Ga af op het advies van een willekeurig goedbedoeld advies van een verre oom.

 

Nb. Week 3 en 4 zal ik ook nog beschrijven. Maar het hebben van een baby is als de avonturen in StarWars. Je hebt geen benul van tijd en eigenlijk maakt het geen ene moer uit wanneer wat lijkt te gebeuren. Het zijn allemaal even mooi episodes. Lucy, i am your father. Houd PapaKoen.nl in de gaten…

Mama Marga

Papa Koen zocht in het park naar papa’s en sprak een toevallig voorbij lopende familie aan. Ik zag een jong kindje, twee vrouwen en een papa. Althans dat dacht ik. De man was niet de papa van het kind. Het interview leek niet door te gaan. Mama Marga liet Papa Koen niet weglopen want zij roept dat haar zoon Pelle wordt opgevoed zonder papa, maar met een extra mama. Zij lag ook eerder – voordat Pelle werd geboren – net als alle andere papa’s in bed naast een zwangere vrouw. Papa Koen herkende dus dit keer geen papa, maar een mama die in hetzelfde schuitje zat.

 

“Als ik ooit in een coma raak, leg haar dan op mijn buik”

‘Je leven begint, waar je comfortzone eindigt.’ Het is een mooie spreuk, maar ik vroeg mij af of dit ook geldt voor de eerste keer dat mijn dochter de wijde wereld ingaat. Ja, mijn comfortzone werd in ieder geval abrupt onderbroken: we gingen op weg naar mijn ouders om vijf mei te vieren.

Beveiliger van een politicus
Tijdens het bevrijdingsfestival had iemand het briljante idee om met de kinderwagen tussen de meute te gaan sjouwen. Ik voelde mij ineens een beveiliger van een politicus met een grote mond. Op elke hoek zag ik een dronken gast die de kinderwagen weleens als prullenbak zou kunnen zien. Even later realiseerde ik mij dat het vooral mijn gedachten waren die dit spookbeeld voortbrachten. In de ogenschijnlijke realiteit maken de meeste mensen plaats, stappen opzij, lachen vriendelijk en herkennen de uitdagingen van jonge ouders.

Ooit in een coma
Mijn vader, Opa Jos, is nu 64 jaar op deze planeet. Hij lijkt het soms wat lastig te vinden dat zijn lichaam ouder wordt. Hij zegt, terwijl mijn dochter in zijn armen ligt, met een glimlach: “Als ik ooit in een coma raak, leg haar dan zo op mijn buik: dan ben ik meteen wakker.”

Geen straf
Als er een luier verschoont moet worden roept mijn vriendin: “Koen, wil jij de luier verschonen?”
“Ja, hoor.” Ik maak drie stappen: “Mam, wil jij de luier verschonen?” “Oh ja, dat vind ik geen straf.” Papa Koen: “Ik vindt het ook geen straf, maar mam, ik weet dat jij het leuk vindt om te doen.” Als mijn dochter huilt weet Opa Jos haar binnen enkele minuten rustig te krijgen. Hij loopt een rondje, wiegt wat met zijn heupen en die kleine wordt rustig. Drie kinderen geeft ervaring. Ik voel mij nog weleens een zoekende papa met deze eerste. Mijn mantra: “Je bent lief, je bent lief, je bent lief,” helpt niet per se. Mijn vader ligt nu op de bank met baby Lucy op zijn buik, terwijl op de televisie een band ronkende jazz speelt. “Dit moet ongeveer de hemel zijn: mooie muziek en de baby op je buik.”

Niet te warm
Ik zie in welke liefde ik als Koentje ben opgegroeid. Ik wist dat al door wie mijn ouders zijn en voor alles wat zij voor mij deden, maar de herinneringen als baby zijn vervaagd. Nu zie ik mijn ouders met mijn piepjonge dochter bezig. Ze zitten om haar heen alsof zij zelf net papa en mama zijn geworden. Van een afstand hoor ik mijn vader, Opa Jos, tegen mijn moeder, Oma Riny, zeggen: “Is dat truitje niet te warm?”

Kippenvel
Missen jullie haar ook doordeweeks, vraag ik aan mijn vader: “Ja, je vraagt je af: hoe ziet ze er ook alweer uit? Als je aan haar denkt word je blij. Je krijgt een glimlach op je gezicht.” Denk dan maar veel aan haar, hoor ik mijzelf zeggen. Even later loop ik samen met mijn vader naar de Albert Heijn om zonnebloemolie te kopen voor de taco’s, (een van de vele zegeningen van een Mexicaanse vriendin.) Mijn vader zegt: “Je denkt alles in je leven gezien te hebben, en dan is daar ineens die kleine friemel.” Papa Koen krijgt kippenvel. Hoe een baby het leven nieuw leven geeft.

Tweeling passeert oeuvre Adriaan (van Bassie)

Papa Koen keek vroeger als Koentje naar Bassie & Adriaan. Het viel op dat de acrobaat van het duo een omvangrijke buik had. Deze buik – was hij zwanger? – leek elke aflevering te groeien, maar zijn acrobatiek nam elke aflevering af. Koentje zag nooit echt een verbazingwekkende acrobatische stunt van de man in het strakzittende acrobatenpakje.

Ik herinner mij, en nu dwaalt Papa Koen af, dat de spoorzoekende clown en acrobaat opnames hadden in de verzengende hitte van de Grand canyon of Barcelona. Wat moeten die gasten als hoogzwangere dames hebben gezweet in die carnavalskostuums?

Terug naar mijn verhaal: Koentje vond dus dat Adriaan nooit gevaarlijke stunts uithaalde. Het duo zag misschien één keer in de verte een brandende circuscaravan. De acrobatiek zat in de hoogvliegende dialoog. Bassie: “Adriaantje, boeven!” Adriaan: “Waar dan Bassie?”

Waarom denkt Papa Koen daar nu met melancholie aan terug?  Omdat ik op youtube een tweeling iets zie doen wat Bassie en Adriaan nooit voor elkaar kregen: een stunt die mij als kijker een glimlach geeft.

Koentje vond Bassie & Adriaan trouwens best spannend om te kijken. “He Baas, wat zeggie?” Papa Koen vond Bassie & Adriaan flauw en onsamenhangend om te kijken. “Drommels, drommels en nog eens drommels.”

Welke kinderprogramma’s kijk jij als papa samen met je kids?

Papa Koen op de Negenmaandenbeurs

Tijdens de zwangerschap heeft Papa Koen zich uitmuntend voorbereid op de komst van de baby: een dagje Negenmaandenbeurs. Ik ben gelijk genezen van het idee dat ik mij überhaupt goed kan voorbereiden, want 1001 bedrijven en 1001 meningen over wat het beste is voor je dochter.

Er was zelfs iemand die beweerde dat het verstandig is om je kind te beschermen tegen straling van alle elektrische apparaten met een of ander Willie Wortel-veiligheidsvest. Ik heb de goede man geen zendtijd gegeven om hem tegen zichzelf te beschermen. Vader worden gaat als je de markt moet geloven niet over rozen. Ik sprak met tientallen mannen, maar allemaal zeiden zij hun vrouw na: “je wilt je toch goed voorbereiden” en “ja, een leuk dagje weg.” Ik heb op die beurs lang gezocht naar een papa die, net als Papa Koen, niet mee was gesleurd door zijn vrouw.

Begin met je vrouw
Uiteindelijk vond ik een man die dapper stand wist te houden in de randstad met decennia aan papa-ervaring. Hij wilde wel even delen met Papa Koen hoe je vanaf het prille begin een relaxte zwangerschap kunt hebben: “Dan moet je al beginnen met je vrouw. ‘Schatje, wat wil je hebben?’ Nou..dát doen we maar niet.” Bekijk de video om meer te horen van zijn ondoorgrondelijke vaderlijke wijsheid!

Boormachine + baby = automatisch wiegje

Vader worden gaat niet altijd over rozen, want Papa Koen krijgt een lamme arm van het wiegen. Eigen Huis & Tuin-oplossingen zijn dan ook niet weg te denken. Als papa rustig naar Studio Sport wil kijken is er altijd nog een boormachine die op de kleine kan passen. Tip: zet je boor niet te hard, want voor je het weet vliegt de kleine dreumes weer in (of naast) je armen.